...เคยไหม


นั่งรออะไรบางอย่าง


...ตั้งแต่ ตี2 ถึง 7โมงเช้า

กะอีแค่ กระดาษใบเล็กนิดเดียว

...ไม่ได้นอนทั้งคืน

เพื่อที่จะเป็น 1 ใน 1400 คน

และแล้ว

...เราก็ได้ 581...

..โดนหลอกว่า...

จะได้ซื้อของจากมือโอปป้า..

ต่อแถวเลย แค่ 200 คน

..เราก็ได้ มาเป็นคนที่ 81

สุดท้ายก็ไม่พ้น..ยืนตะโกนตามเคย


เหอะ.....

รีบจนได้เข้างาน...

สุดท้าย ดูอิ่มจัด

ด๊อง ออกมา

....กลับบ้านเลย

55+

อิจฉา..พวกได้มีต..จัง

สักวันมันคงเปนของเราแหละ

....จงสู้ต่อไป....สมจัย..เอ๋ย...

คิดถึง ลีดเดอร์...

คิดถึง รอยยิ้มของกระต่ายน้อย...

คิดถึง เหงือกบานๆของฮยอก...

คิดถึง หน้าหมวยๆของด๊อง...

คิดถึง คุณชาย...

และคิดถึง..เพื่อน เอวล์ทุกคน

เป็นครั้งแรกของการ..อังกอร์Sorry

..ต่อหน้าโอปป้า...

บอกได้คำเดียว่า..ขนลุก

..

ขอบคุณ พี่พัด..

ขอบคุณ พี่เมย์..

และ พี่ชมพู่ ที่ให้ทิชชู่ใช้จนหมดห่อ55

..พี่ๆ ที่ไม่เคยหรุจักกันมาก่อน...

และสุดท้าย ขอบคุณพี่ ศิษย์เก่า จภ.เลย

ทั้ง 2 คน

ที่เดินมาถามว่า..เค้าลงชื่อกันยัง

.....

สุดท้าย จึงรู้ว่าเค้าเขียนชื่อกันนานแล้ว ว....

และสุดท้ายของสุดท้าย

...เราก็ได้เข้างาน

ขอบคุณ

ขอบคุณจริงๆ...

....

โอปป้า...

...เจอกัน SuperShowll